Spasmen

De medische term voor spasticiteit is cerebrale parese. Bij die ziekte worden spasmen veroorzaakt door beschadiging van enkele van de miljoenen hersencellen. Die beschadiging kan plaatsvinden voor, tijdens of vlak na de geboorte. De hersencellen horen de boodschappen door te geven aan de zenuwen die overal in je lichaam aanwezig zijn. Daardoor kan je lopen, praten, voelen en bijvoorbeeld ergens naar kijken. Door de beschadiging lukt het niet meer of niet meer goed.
Om hoeveel beschadigde cellen het gaat en waar ze zitten maakt veel uit. Er zijn geen twee mensen met dezelfde beschadiging of met precies dezelfde klachten. De meeste mensen hebben spastische spieren. Je kan dan moeilijk bewegen of maakt ongecontroleerde bewegingen.
Je armen, benen, handen en voeten doen niet wat jij wilt. De bewegingen van de ledematen kunnen stijf, onhandig of langzaam zijn. De spieren in je gezicht kunnen ook spastisch zijn, of je spraakzenuwen zijn aangetast. Je kunt dan niet duidelijk of helemaal niet spreken waardoor je moeilijk verstaanbaar bent.

Seks en spasmen
Spasticiteit heeft invloed op je seksleven. Het tast de seksuele organen zelf niet aan. Maar het is wel zo dat je spieren pijn kunnen doen of dat je bewegelijkheid minder is. Door spasmen kunnen de bovenbenen zo tegen elkaar aangedrukt worden dat vaginale gemeenschap niet mogelijk is. De penis kan dan niet in de vagina gebracht worden.
Seksuele gemeenschap in een houding van achteren (op z'n hondjes) zou dan een oplossing zijn. Ook kan je tijdens het vrijen last hebben van onverwachte bewegingen. Er zijn medicijnen om de spasmen wat op te heffen. Je kan die innemen voor je gaat vrijen. Dit zijn spierverslappers, zoals bijvoorbeeld diazepam (valium). Een borrel kan ook wel eens helpen.

Kinderen krijgen
Spasticiteit is meestal niet erfelijk. Je loopt niet meer kans dan ieder ander op een gehandicapte baby. Het is wel belangrijk de zwangerschap en de bevalling te laten begeleiden door een specialist.